چشم انداز یک خاورمیانه جدیدمحمد علی عسگری به نظر می رسد ما رفته رفته و به تدریج با یک خاورمیانه جدید روبرو می شویم. خاورمیانه ای که اسراییل نیز یکی از اعضای آن خواهد بود. در این چشم انداز، بی تردید دیگر شاهد جنگ های اعراب و اسراییل ( 1948/ 1967/ 1973) و یا حتی به احتمال زیاد دیگر ناظر جنگ های موضعی با لبنان ( جنگ 33 روزه) یا غزه ( جنگ های 22 روزه و 8 روزه ) نخواهیم بود. چرا که اسراییل بارها تاکید کرده از این پس قصد ندارد با شاخک های ایران در منطقه درگیر شود بلکه می خواهد حساب هایش را با خود ایران و در خود ایران تصفیه کند. این خاورمیانه جدید نه از طریق تلاش های دیپلماتیک و یا جنگ ها و منازعات منطقه ای بلکه این بار از طریق داد و ستدهای تجاری، توافقات اقتصادی، همکاری های نظامی، تکنولوژیک ، امنیتی و غیره بدست می آید. روندی که می شود گفت مبتکر آن برخی کشورهای حوزه خلیج فارس از جمله امارات متحده عربی بوده و با کمک عربستان و بحرین در حال پیش روی است. روشن است که این خاورمیانه جدید تنها محدود به توافقات اخیر نظامی وامنیتی بین اسراییل و کشورهای حاشیه خلیج فارس منحصر نمی گردد که به صورت یک اسم رمز نامش را « ناتوی عربی- اسراییلی » گذاشته اند، هرچند این همکاری را می توان یکی از نمادها و نمودهای آن به شمار آورد. بلکه این خاورمیانه جدید در ادامه همان کمپ دیوید قدیم و در ادامه همکاری های مصر و اردن با اسراییل و حتی به نوعی در ادامه همان طرح های فانتزی خاورمیانه دوران بوش پسر شکل گرفته است و می رود تا در آینده پایه ها و ستون های مستحکم تری پیدا کند. در این خاورمیانه جدید که اسراییل هم یکی از اعضای آن خواهد بود، بنا نیست با کسی جنگ شود یا ائتلافی علیه کسی تشکیل گیرد. بلکه بنای اصلی بر همکاری

در موقعیت کربلا محمد علی عسگری سالها و قرن هاست که شیعیان به مناسبت محرم و عاشورا مراسمی را برگزار می کنند. این مراسم طی تاریخی طولانی تکوین پیدا کرده و روز به روز کامل تر شده است. با این حال به نظر می رسد تنها معدودی از بخش های این مراسم قادر است شیعیان را « در موقعیت کربلا » قرار دهد و تا زمانی که به چنین توفیقی دست نیافته باشد عملا تاثیری مثبت و ماندگار بر ذهن و روح مخاطبان نخواهد گذاشت. زیرا تنها زمانی که فردی بتواند خود را در موقعیت کربلا قرار دهد قادر خواهد بود از یک سو مساله حسین (ع) را به درستی و همه جانبه درک کند و از سوی دیگر با قدم گذاشتن بر جای پای حسین و یارانش گامی به جلو بردارد و به ارتقای شخصیت خود و جامعه اش یاری رساند. اما چگونه مراسمی یا چگونه آیین هایی قادرند برای مثال فرد را از « موقعیت خودش » به « موقعیت کربلا » انتقال دهند؟ به بیان دیگر چه ابزار و ادواتی قادر است بهتر ما را از موقعیت کنونی خودمان جدا کرده و طی یک سفر عرفانی و روحانی به موقعیت کربلا نزدیک گرداند؟ آیا داشتن شتر وکاه و خیمه و نخل و مشک و چفیه و این ها می تواند؟ آیا مداحی های خوش آب و رنگ با آن دستگاه های صوتی رعب آور، یا ناله های پر سوز و گداز که اشک از چشمان ما جاری سازند قادرند ما را به آن موقعیت نزدیک گردانند؟ آیا سخنرانی های دینی و مذهبی اساتید و یا روشنفکران می تواند ما را به آن موقعیت بهتر و بیشتر نزدیک کند؟ بدیهی است هنرهای نمایشی از جمله تئاتر و سینما سرآمد همه این ها بوده و قدرت بیشتری در انتقال فرد از موقعیت خودش را به یک موقعیت فرضی خاص دارند. زیرا این هنرها به صورت یک جا با همه اعضا و ارکان ذهن و ساحت های گوناگون زندگی آدمی سر و کار دارند و می توانند موقعیتی را بازسازی کرده

فروپاشی یا انقلاب ؟ تحولات سیاسی در بعضی از کشورها به سمت یک انقلاب می رود و در بعضی دیگر به سمت یک فروپاشی. هرچند این دو با هم تفاوتی ماهوی دارند اما گاه به جای همدیگر گرفته می شوند و یا در هریک می توان رد پایی از دیگری را نیز مشاهده کرد. برای فروپاشی می توان جنبش های موسوم به بهار عربی را در نظر آورد و برای انقلاب به طور مثال انقلاب 1979 ایران یا انقلاب های 1917روسیه یا انقلاب 1789فرانسه. انقلاب ها عمدتا شامل تغییرات اساسی و بنیادین هستند اما فروپاشی ها عمدتا به فرو ریختن نظام حاکم بر یک کشوردر یک برهه حساس اطلاق می گردد. با این همه به جنبش های بهار عربی نیز انقلاب گفته می شود کما اینکه در انقلاب های ایران و روسیه و .. .نیز ما شاهد نوعی فروپاشی نظام حاکم بودیم. درعین حال شاید یک مثال بتواند این دو را بهتر از هم تفکیک نماید. فروپاشی مانند اتفاقی است که در حادثه متروپل آبادان رخ داد. ساختمانی به دلیل نداشتن سازه های مناسب و مصالح عدم استاندارد در یک لحظه فرو ریخت. فروپاشی ها معمولا کم هزینه اند و برق آسا رخ می دهند حال آنکه انقلاب ها شبیه آن است که گروهی تصمیم بگیرند ساختمانی را تخریب کرده و برجای آن یک ساختمان جدید بسازند. آنها طبق نقشه ای از پیش تهیه شده کسانی را استخدام می کنند و دست به کار می شوند . این پروژه زمان بر است و مرحله به مرحله پیش می رود. حال آنکه در یک فروپاشی ناگهان دراثر حادثه ای کوچک بنایی شروع به ریزش می کند. فروپاشی ها ممکن است در ظرف یک یا چند ماه رخ دهد اما انقلاب ها ممکن است چند سال یا چند دهه طول بکشد. مساله مهم تر اینکه در فروپاشی بیشتر این عوامل داخلی هستند که نقش بازی می کنند برخلاف انقلاب ها که عوامل خارج از سیتسم نقش دارند. به عبارتی دیگر وقتی حر